انجمن کارگزاران روابط عمومی استان گلستان

مختصری ازتاريخچه آموزش روزنامه نگاري در ايران
    تا سال 1335 در ايران دوره آموزش روزنامه نگاري (به مفهوم آكادميك) داير نشده بود و روزنامه هايي كه از خارج وارد مي شد و يا اين كه ناشران در مسافرتهاي خارجي خود مي ديدند الگو قرار مي گرفت كه زيربنايي سست و نادرست بود. در يک تاليف دكتر حميد مولانا ( خبرنگار و سردبير اسبق روزنامه كيهان،استاد امريکن يونيورسيتي در شهر واشنگتن و مقاله نگار) به زبان انگليسي هم كه تاريخ آموزش روزنامه نگاري در ايران را به دست مي دهد اشاره اي به پيش از آن سال ديده نمي شود. در 1335 هجري خورشيدي (1956 ميلادي) موسسه اطلاعات براي تكميل كادر تحريري خود چنين دوره اي را داير كرد كه دانشجويانش توسط موسسه سنجش هوش و استعداد دانشگاه تهران از ميان صدها متقاضي بر گزيده شده بودند. در دو سال متوالي بعدي دو استاد آمريكايي در دو دوره كوتاه مدت چند ماهه كه در ساختمان دانشكده حقوق دانشگاه تهران برپا شده بود آن را دنبال كردند. اين دو دوره ويژه بازآموزي روزنامه نگاران شاغل وقت بود. دوره هاي چهار ساله روزنامه نگاري (ليسانس) در دهه 1340 (1960 ميلادي) در دانشگاه تهران و مدرسه آموزش عالي وابسته به موسسه كيهان داير شدند كه دانشگاه تهران پس از مدتي، آن را به دليل نبود بازار كار براي روزنامه نگاران تازه تعطيل كرد و يك دوره فوق برنامه (گواهينامه) به مديريت و استادي مسعود برزين (روزنامه نگار قديمي، زبان دان، نخستين دبير سنديكاي روزنامه نگاران و آخرين مديرعامل سازمان راديو ـ تلويزيون نظام سابق) را جانشين آن ساخت كه سالها ادامه يافت. در دوران طولاني رياست نصرت الله معينيان روزنامه نگار و ميهندوست بنام ايراني بر سازمان انتشارات و راديو و بعدا وزارت اطلاعات و جهانگردي (وزارت ارشاد فعلي) به ابتکار او چند دوره کوتاه مدت خبرنويسي براي خبرگزاري پارس (ايرنا) و راديو - تلويزيون (در آن زمان تلويزيون غير دولتي که موظف بود اخبار خود را از خبرگزاري پارس دريافت و پخش کند) داير شد که انضباط سخت بر آنها حکمفرما بود. سپس دوره هاي روزنامه نگاري چهار ساله و بالاتر در بيشتر دانشگاهها داير گرديد كه ادامه دارند ولي بايد توجه داشت كه روزنامه نگاري يك ديسپپلين آكادميك نيست، بايد استعداد اين كار را داشت و تمرين و تجربه فراوان لازم دارد. به عبارت ديگر؛ به همان گونه كه با رفتن به مدرسه شعر نمي توان شاعر شد با رفتن به مدرسه روزنامه نگاري هم نمي توان يک روزنامه نگار واقعي شد. /برگرفته از وبلاگ:http://note1.blogfa.com

زمانی نه چندان دور، مردی در روستای ما زندگی می‌کرد که بسیار طرار و عیار بود. روزی این مرد اسب ارباب ده را از طویله‌ی اربابی می‌دزدد و اسب را که بسیار هم اسب تیزرویی بوده در شهر تبریز بفروش می‌رساند. ارباب متوجه دزدیده شدن اسبش می‌شود و با توجه به نوع سرقت [معلوم می‌شود ما قبل از اروپایی‌ها به علم کشف سرقت دست یافته بودیم] برایش محرز می‌شود که کار آقای «ص» می‌تواند باشد. دستور می‌دهد او را یافته و به نزد ارباب بیاورند. از قضا این آقای دزد با آن آقای ارباب پسر عمو هم بودند. القصه روزی آقای «ص» را نوکران ارباب پیدا و دستگیر کرده و به نزد ارباب می‌برند. در آن زمان ارباب سوار بر اسب راهی کاری بوده که در وسط راه با آقای «ص» روبرو می‌شود. به جهت قرابت خونی به او سخت نمی‌گیرد و او را نصحیت می‌کند که چرا چنین کردی؟ مشابه آن اسب دیگر پیدا نمی‌شود. و می‌گوید تو که اسب را دزدیده بودی می‌باید آن را به خود من می‌فروختی. آقای «ص» در جواب می‌گوید نمی‌خریدی ارباب می‌گوید تو می‌آوردی می‌دیدی که می‌خریدم. در این هنگام مرحوم آقای دزد دهانه‌ی اسبی را که ارباب سوارش بوده را می‌گیرد و می‌گوید این اسب را از من به چند می‌خری؟ ارباب عصبانی شده و می‌گوید که اسب خودم را به خودم می‌فروشی. آقای «ص» می‌خندد و می‌گوید آن یکی هم اسب خودت بود اگر می‌آوردم آن را هم نمی‌خریدی.

و اما بعد... این داستان به این جهت آوردم که چندی است مد شده هر خبری که ما از اوضاع شهرمان می‌زنیم، روز بعدش مسئولی زنگ می‌زند و می‌گوید بهتر بود به جای چاپ خبر اول موضوع را با من مطرح می‌کردی. من خودم مسئله را حل می‌کردم لازم نبود که موضوع را رسانه‌ای بکنید. بعد هم شماره تماس مستقیم خودش را تقدیم می کند و البته با لحن بسیار آرام تهدید می‌کند «بچه‌ها می‌خواستند علیه شما شکایت کنند که من موافقت نکردم و گفتم من خودم موضوع را حل می‌کنم.»

اولاً: بارها شده است که قبل از چاپ یک  موضوع آن‌را از مسئول پیگیری کردیم دریغ از برداشتن تلفن و یا جواب و اعتنا.

ثانیاً: ما خبرنگاران مسئول بازرسی یا روابط عمومی ادارات مختلف نیستیم که کاستی‌ها را به رویت مبارک روسا برسانیم. وظیفه ما اطلاع‌رسانی است نه خصوصی‌بازی.

پی نوشت

علت اینکه نام آقای دزد را نیاوردیم این بود که ترسیدم نوه‌های آن مرحوم علیه ما شکایت کنند.

به نقل از وبلاگ:http://reza482482.persianblog.ir/post/97

ح.دبير انجمن

شايد وقتي سخن از رفتن باشد كلمات هميشه درناك باشند ، و اين واقعيتي  است كه هيچ زمان از ذهن ها دور نخواهند ماند.

عطا رفت ، دوستي كه هيچ زماني نمي توان صداقت و لطافت طبع و شوخ طبعي اش را فراموش كرد.

عطا رفت اما هنوز صدايش در ذهنم تداعي مي شود؛  وقتي كه از او در زمينه آخرين تحولات سياسي كشور در يك ماه اخير پرسيده بودم و او و حرفهايي كه از جنس دلبستگي و اعتقاد مي آمد ؛ صدايي كه هنوز در خاطرم مانده است.

افشار عزيز ماندم كه چگونه دگر باره صدايت را نشونم و لحن زيبا و رسايت را.

افشار عزيز متاسفانه اين روزگار دوباره بهترين گل زمانه را گلچين كرد و مهرباني چون تو را از باغ پرآشوب دنيا جدا كرد.

عطاي عزيز يادت بخير و خداي مهربان رحمتت كند.

عطاي عزيز خدانگهدار.

در عصر حاضر باپیشرفت های روزافزون تکنولوژی درعرصه ارتباطات واطلاع رسانی باتحولاتی شگرف در عرصه هنر هشتم روبه رو هستیم؛ ازویژگی های این فضای مجازی، تسهیل در برقراری ارتباط با مخاطبان و سرعت در انتقال پیام و مفاهیمی است که فرصت دریافت هرچه سریعتر  اطلاعات را به مخاطبان فراهم می سازد.

با توجه به نقش روابط عمومی به عنوان بازیگر مهم و کلیدی در عرصه برخورد با مخاطبان داخلی و بیرونی یک سازمان،  حضور ابزارهای جدید الکترونیکی  به عنوان تسهیلگر،  ...

تبلیغات و روابط عمومی /تدوین و تنظیم ، امیر بهادران

شاید اگر بخواهیم تنها بخشی که در روابط عمومی ها می تواند مورد توجه روسای ادارات و حتی بخش خصوصی گیرد و تلقی آنان از مفهوم روابط عمومی باشد می توان به موضوع تبلیغات اشاره کرد، هر چند حتی در این بخش نیز به دلیل ناآگاهی و نداشتن علم و تجربه کافی نیم توانند ورود آنچنان موثری داشته باشند.

این موضوع به چند دلیل ممکن است اتفاق بیافتد ، اول آنکه آنان به کارکرد های روابط عمومی آگاهی ندارند و دوم اینکه با صنعت تبلیغات بیگانه اند.

بی شک ارزش کار چه در بخش خصوصی و چه در بخش دولتی در گرو اطلاعاتی که به جامعه خورانده میشود  اما بپذیریم صنعت‌ تبلیغات‌ با همه‌ سوابقی‌ که‌ در کشور ما دارد هنوز هم‌ جوان‌ و هم‌ غیر علمی‌ است‌. این‌واقعیت‌ نباید کسی‌ را بر آشفته‌ کند که‌ تبلیغات‌ در کشور ما در حد سایر فنون‌ و هنرهای‌ رسانه‌ای‌ ما(نسبت‌ به‌ جهان‌ رسانه‌ها) است‌.